เป็นครั้งแรกที่ได้เอาเท้าน้อยๆ ไปเหยียบสนามบินที่มีหอบังคับการบินสูงที่สุดในเอเชีย(ในโลกด้วยรึเปล่า??) 😀

ในชีวิตก่อนหน้านี้เคยไปเหยียบสนามบินที่ดอนเมืองแค่สองครั้ง ขาไป และ ขากลับ จากซัมเมอร์แคมป์ที่อังกฤษ.. และครั้งนี้จะได้ไปเหยียบสุวรรณภูมิเป็นครั้งแรก อยากไปถ่ายรูปตั้งนานละ ทั้งๆ ที่มันอยู่ใกล้บ้านแค่นี้เอง

ออกจากบ้านประมาณทุ่มกว่าๆ เพราะได้ยินว่าจะไปถึงประมาณสองทุ่ม โทรหาไอ้เล็ก..”เอ้อ..กูไปไม่ได้แล้วว่ะ” โทรหาไอ้เอ..”เอ้อ อยู่ที่เซ็นทรัล เดี๋ยวตามไป” ก็โอเค เดี๋ยวคงถึงไล่ๆ กัน เลี้ยวเข้าไปทางสนามบินแบบเหวอๆ เพราะไม่รู้ทาง ไม่เคยเข้า ไม่เคยมา แถมยังมาตอนกลางคืนอีก..เสียวเลี้ยวผิดแล้วต้องอ้อมไกล

พอใกล้ถึงเลยโทรถามไอ้ริท เวลาขณะนั้นประมาณสองทุ่ม “เฮ้ย..อยู่ไหนวะ” เสียงมันพูดแบบกลั้วหัวเราะกลับมาว่า..”อยู่บ้าน” “เออน่า..๒๐ นาทีกูก็ถึงแล้ว” อ้าว..เชี่ย กูจะถึงอยู่แล้ว แล้วรถต้องไปจอดที่ไหน? แล้วจะไปรอตรงไหน? งานเข้าแล้วกรู.. โทรหาไอ้เออีกทีวุ้ย “อยู่แถวสวนหลวงฯ เดี๋ยวรีบไป” เอ้า…ตอนแรกมึงยังอยู่เซ็นทรัลฯ อยู่เลย ไปทำอะไรสวนหลวงฯ ครับพี่!?

โทรหาตัวช่วยอื่น..ไอ้ต้น “โหล..เออ กูไม่ได้ไป” เอ๋าาาา..”ไอ้เติ้งมันไปนี่ โทรหามันสิ” กดหาไอ้เติ้ง..”หมายเลขที่คุณเรียกยังไม่เปิดใช้บริการค่ะ” อ่า..เบอร์ไม่อัพเดท มันเปลี่ยนเบอร์ไปแล้ว T^T ตังค์ก็จะหมด..อ่ะ ไม่เป็นไร เข้าไปมั่วๆ หาอะไรกินก่อนก็ได้วะ หิว..

ตอนแรกขับไปจอดที่หน้าทางเข้าอาคารผู้โดยสารเลย ดูท่าจอดยาวไม่ได้แน่..ถามยามเลยได้ทางเข้าไปจอดอาคารจอดรถ ลงจากรถเลยไปหาอะไรกิน แต่ละร้านก็ช่าง…แพงได้ใจจริงๆ เดินจนสุด..เข้าร้าน Mr.Lee พลิกเมนูแล้วก็สั่งกะเพราเนื้อจานละ 150 ไข่ดาวด้วย (ดูในบิลไข่ดาวบ้านพี่เค้าฟองละ 20 ออกมาข้างนอกกินข้าวได้เกือบจาน) น้ำเป็นมะนาวโซดา 55 บาท พี่รงค์(คนขับรถ)สั่งกะเพราหมู 120 น้ำเปล่าขวดละ 25 บาท (โขกกันเข้าไป..)

ระหว่างรออาหาร ไอ้เอกับป่านก็ตามมาสมทบที่ร้าน แต่ไม่ได้สั่งอะไรมากิน เพราะอะไรน่ะเหรอ..ไม่บอกหรอก 😛

กินเสร็จตอนสามทุ่ม โทรหาบักริท มันว่าอยู่ที่จุด H อ่ะ..เดินหาขึ้นๆ ลงๆ ซักพัก..เพราะหาไม่เจอ แฮะๆ 😛

พอหาเจอ ก็เจอกลุ่มป๋าเติ้งยืนรออยู่ ก็มี เติ้ง จี๊ด อุ๊ เมย์ ทิพย์

“ไอ้ริทล่ะ”
“มันเข้าไปแล้ว..”
“เฮ้ย..จริงดิ”
“มึงดูหน้ากูสิ (ป๋าเติ้งทำหน้าเครียด)”

เฮ้ย..ไหนมันบอกเข้าเกทตอนสี่ทุ่มครึ่งไงวะ ไม่ม้าง..เลยเดินๆ หาดู อย่างน้อยพ่อแม่มันก็ต้องมาส่งล่ะวะ เดี๋ยวถามพ่อแม่มันเอาชัวร์ๆ ดีกว่า มองหาอยู่แป๊บนึง..อ้าโน่นไง เจอแล้ว มากัน ๓ คน พ่อ แม่ แล้วก็พี่ซัน เลยเดินเข้าไปหวัดดี ก็ได้ความว่าไอ้ริทมันเอากระเป๋าเข้าไปโหลดลงเครื่อง เดี๋ยวมันก็ออกมา แล้วซักพักกลุ่มไอ้เติ้งก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้ๆ เลย ชี้บอกไอ้เมย์กับไอ้เติ้งให้หวัดดีพ่อแม่ซะ

ซักพักไอ้ริทก็โผล่มาจากทางไหนก็ไม่รู้ แล้วก็ยืนถ่ายรูป ยืนคุยกัน จนถึงสี่ทุ่มครึ่งเวลาเข้าเกทโน่นเลยแหละ (ตั้งแต่สามทุ่มกว่าๆ) พอสี่ทุ่มกว่าชักเริ่มรู้สึกมันนาน อยากกลับบ้านละ เริ่มมีการขับไล่ไสส่ง ประมาณว่า เมื่อไหร่มึงจะไปเนี่ย พวกกูจะกลับบ้านแล้ว แต่มันก็ยังไม่ไป (ฮา) 😀

จนกระทั่ง…..มีสาวน้อยนางหนึ่งมานั่นแหละ ทุกคนก็ถึงบางอ้อ..รอคนนี้นี่เอง ฮ่าๆๆ 😀

ง้างได้ช็อตเด็ดมาหนึ่งรูป คุ้มละกับที่แบกกล้องไป อิอิ

พอส่งเข้าเกทเสร็จ ก็แยกย้ายกันกลับบ้าน ระหว่างทางกลับ ก็ต้องคอยอ่านป้ายว่ากลับทางไหน เกือบหลงแล้วด้วย = = พี่รงค์มองไม่เห็นป้ายให้เลี้ยวขวาเข้าบางนา ดีนะที่นั่งอ่านอยู่ เกือบเลยไปอ่อนนุชแล้ว – -” แถมโดนแม่โทรมาด่าอีก หาว่ากลับบ้านดึก..เซ็งแด่วววว

ปล. โกงเวลา publish นิดนึง ยุ่งอ้ะ เขียนไม่ทัน T-T