หลังจากที่ เดี่ยวไมโครโฟน ของพี่โน้ส อุดม แต้พานิช อุบัติขึ้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๘ ล่วงมาถึงปีนี้ก็นับเป็นเวลา ๑๕ ปีแล้ว และครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่จะได้ไปดูแบบสดๆ กับเค้าสักที หลังจากที่ติดตามแบบแห้งมาตลอด (VCD, DVD)

แรกเริ่มเดิมทีก็มีเกริ่นๆ กับคุณอาร์ท(ตัวแม่)ไว้เมื่อปลายปีที่แล้วว่าจะไปดูกันมั้ย แต่ก็ไม่เห็นตอบรับอะไรซักเท่าไหร่ ไอ้เราก็เลยนึกว่าขี้เกียจไปหรือว่ากลัวกลับดึกมากอะไรงี้ เลยไม่ได้ตามข่าวการจองบัตรเท่าไหร่ แล้วอยู่ๆ เมื่อต้นปีก็บอกว่าอยากไปดู เราก็อ่ะๆ เดี๋ยวไปจอง ก็โดนขู่สวนมาว่าถ้าไม่ได้ดูจะงอนอย่างโง้นอย่างงี้ ในใจนึกว่าบัตรคงยังไม่หมดหรอกมั้ง ไว้เดี๋ยวค่อยไปจองก็ได้ ที่ไหนได้มันหมดไปแล้ว! แถมไม่รู้ตัวอีกต่างหากแน่ะ!

เหมือนเป็นความโชคดีในความบื้อ (เพราะถ้าคุณอาร์ทรู้ว่าบัตรหมดไปแล้วคงโดนวีนแหงแซะ) คืนวันศุกร์คืนหนึ่งขณะกำลังอ่านเว็บบอร์ด ณ เว็บแห่งหนึ่งอยู่ พลันเหลือไปเห็นกระทู้ “สุดอั้น! เพิ่มรอบเดี่ยว8 สองรอบสุดท้าย เปิดจองบัตรเสาร์นี้” เข้าไปอ่านเนื้อหาดู ถึงได้รู้ว่าบัตรมันหมดไปแล้ว! แล้วโชคดีที่พรุ่งนี้เปิดให้จองรอบใหม่พอดี! สวรรค์ช่างเมตตาอะไรช่างนี้ ;w;

หลังจากนั้นก็เข้าเว็บ ThaiTicketMajor.com เพื่อหาข้อมูลการจองบัตรว่าต้องใช้อะไรบ้าง จองผ่านเน็ตก็ได้หรือจะไปจองที่เคาน์เตอร์ก็ได้ สามารถจองได้ตั้งแต่ ๑๐ โมงเช้าเป็นต้นไป ในใจก็หวั่นๆ อยู่เหมือนกันว่ามันจะเต็มตั้งแต่ที่เปิดจอง เพราะตามแผนจะได้ไปจองตอน ๕ โมงเย็น

fwd วื้ดๆ ข้ามมาที่เวลาประมาณ ๕ โมงครึ่ง เย็นวันเสาร์ ยืนต่อแถวอยู่ที่เคาน์เตอร์ของ ThaiTicketMajor ซึ่งปรกติมันก็ไม่มีคนนะ แล้ววันนี้ก็ไม่ใช่ว่าแถวมันจะยาวหรืออะไรนะ แค่มีอิเจ๊กำลังมาติดต่ออยู่ก่อนหน้าแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ

เจ๊นี่มาติดต่อเหมือนจะมาโวยพนักงานเรื่องบัตร แล้วจะทำเรื่อง refund หรือยังไงนี่แหละ ถึงกับต้องตามผู้จัดการมาคุยเลยทีเดียว ไอ้เราก็ยืนรอดูเจ๊แกโบ๊งเบ๊งนานจนชักจะเริ่มรำคาญขึ้นมาเหมือนกัน (ทำไมไม่ให้กูซื้อก่อน แล้วค่อยไปฟัดกันต่อฟะ)

ระหว่างรอก็ภาวนาขอให้ยังมีที่นั่งดีๆ เหลือทีเถ้อ…หรือถ้าไม่มีแล้วก็ยังมีบัตรเหลือก็ได้ = =;; อิเจ๊กับพนักงานและผู้จัดการเถียงกันอยู่ประมาณ ๑๐ – ๑๕ นาทีได้กว่าจะจบแบบอิเจ๊เป็นฝ่ายพ่ายแพ้เดินออกไป เราจะได้จองตั๋วซักที!

“จองบัตรเดี่ยวแปดครับ” “วันไหนคะ?” “เอ่อ..รอบที่เปิดเพิ่มน่ะครับ” (จำวันไม่ได้ TwT) พนักงานก็คลิกๆ เลือกวันที่ ๖ ก.พ.มามีทั้งรอบบ่ายและเย็น ก็เลือกรอบบ่ายเพราะไม่อยากกลับดึก ไม่รู้เลิกกี่โมง รอโหลดอยู่ซักพักแถวที่นั่งที่สามารถจองได้ก็ปรากฏ ผ่าง!!

ผิดคาดครับ โล่งโจ้งเลย..อยากนั่งตรงไหนจิ้มได้ ยังไม่ค่อยมีคนมาจองเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าเพราะไม่รู้หรือว่าคนที่อยากดูสดๆ ได้ที่นั่งกันหมดแล้ว

เอาล่ะ..ไหนๆ ก็เปิดซิงดูสดครั้งแรกทั้งที จัดไป..ที่นั่งบัตร ๒,๐๐๐ บาท ๒ ที่ แล้วก็ให้คุณแฟนเลือกว่าอยากนั่งตรงไหน ก็เลือกที่นั่งเยื้องๆ มาทางฝั่งขวาของเวที ซึ่งดูจากในแผนผังมันก็โอเคนะ อยู่กลางๆ แค่เยื้องมาทางขวานิดหน่อย แต่ในความเป็นจริง..รู้งี้เลือกกลางแม่งเลยดีกว่า = =;;

หลังจากจองเสร็จ ก็เจอหลายๆ คนพูดทำนองว่า “จะสนุกเหรอ” “ไม่หนุกแล้วจะทำไงเนี่ย” “แน่ใจเหรอว่าจะฮา” … ก็ได้แต่ตอบไปว่า..”ฮาสิ กูซื้อแล้วยังไงมันก็ต้องฮา​ TwT”

เอาล่ะ..fwd วื้บๆ กันอีกที โผล่มาวันแสดง ออกจากบ้านแฟนประมาณ ๙ โมงครึ่ง เอารถไปจอดที่โลตัสอ่อนนุช แล้วนั่งรถไฟฟ้าต่อไปสยามพารากอน ไปถึงพารากอนก็ประมาณเที่ยงได้ ขึ้นไปชั้นบนสุด รอยัลพารากอนฮอลล์ (ชื่อหรู๊..หรู แต่ข้างในไม่ยักกะหรูเหมือนชื่อ = =;) เอาบัตรที่จองไปแลกเป็นบัตรจริงมา หน้างานมีจัดบูธของสปอนเซอร์ต่างๆ ที่จำได้ก็มี เมืองไทยประกันชีวิต กับ Dtac แล้วก็บูธขายสินค้าที่ระลึก ก็ไปเดินๆ ถ่ายรูป ดูบรรยากาศรอเวลา เพราะมันก็ใกล้จะบ่ายโมงแล้ว

พอใกล้เวลาคนก็เริ่มหนาตาขึ้น ทาง staff เริ่มให้มาเข้าแถวรอ…..รอ…..รอ….แล้วก็รอ….. จะรอนานไปไหน! ให้ตั้งแถวตั้งแต่ ๑๒.๔๕ น. กว่าจะเดินเจาะบัตรทีละคนๆ กว่าจะเปิดประตูให้เข้าไปนั่งได้ ปาไป ๑๓.๓๐ น. กว่าคนจะทยอยเข้าไปนั่งที่ กว่าจะเรียบร้อยโน่น… ๑๔.๑๕ น. เรียกว่าช่วงรอประตูเปิดจนเริ่มการแสดง เสียอารมณ์มว๊ากกกกกก

เข้ามาด้านใน เก้าอี้ของรอยัลพารากอนฮอลล์ช่างไฮโซอะไรเช่นนี้ นึกว่าจะเป็นแบบเก้าอี้โรงหนังหรืออะไรเทือกนี้ แต่กลับเป็นเก้าอี้แบบธรรมดา ที่นั่งแข็งๆ พนักพิงก็แข็งๆ ไม่มีบุนวมอะไรตรงไหนทั้งสิ้น มีหมอนอิงไว้ให้คนละใบ ไม่รู้ว่าให้เอาไว้กอดหรือเอาไว้รองตูด (ได้ยินว่าที่นั่ง ๕๐๐ ไม่มี)

ที่นั่งที่เลือกมาเยื้องทางขวานิดหน่อย พอถึงเวลาจริงดันเยื้องทางขวาไปเยอะเหมือนกัน จนต้องนั่งตะแคงดูเลยทีเดียวแถมมันยังติดเวทีเกินไป เหมือนเป็นเก้าอี้เสริมเพราะที่นั่งไม่เป็นแบบขั้นบันได ด้านหน้าเจอคนตัวสูงๆ นั่งบังก็เรียกว่าจบเห่เลยทีเดียว ซ้ำยังต้องแหงนหน้ามองจอซึ่งอยู่สูงกว่าเวทีอีกเยอะเลย แต่พอเหลือบไปทางด้านขวาที่เค้านั่งไกลกว่าเราออกไปก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีขึ้นมาทันที เพราะมันไกลลลลลจากเวทีและจอมากกกกก

แต่ก็รู้สึกเคืองๆ บัตร ๒,๐๐๐ ได้นั่งแบบนี้ รู้งี้ซื้อ ๑,๕๐๐ (เป็นที่นั่งแบบขั้นบันได ด้านหลังจะสูงกว่าด้านหน้าทำให้ไม่โดนบัง) นั่งตรงกลางเลยดีกว่า -3-)

เริ่มต้นเดี่ยวแปดเป็น presentation แบบ interactive โต้ตอบกับผู้ชมและไม่มีให้เห็นในเวอร์ชั่น DVD เพราะเป็น presentation แจกของชำร่วย(ยาดม) ซึ่งซ่อนอยู่ใต้เก้าอี้ของทุกที่นั่ง ใน DVD จะเห็นว่าแต่ละคนถือยาดมในมืออยู่แล้ว

หลังจากนั้นก็…หากพวกเรากำลังสบาย จงปรบมือพลัน!

การแสดงจบลงที่เวลาประมาณ ๑๗.๓๐ น. นั่งดูแบบฮามาก..หัวเราะจนปวดกราม ปวดหน้า ปวดแก้มไปหมด บางช่วงถึงกับน้ำตาเล็ดเลยทีเดียว หัวเราะตลอด ๓ ชั่วโมง เหนื่อยจริงๆ แถมหิวด้วยเพราะก่อนเข้าตอนเที่ยงไม่ได้กินข้าว กินมาแต่ตอนเช้าจากบ้านแฟน ^^;;

หลังจากนั้นก็ลงไปกินข้าวที่ด้านล่าง แล้วก็ขึ้นมาดูหนังสือที่ร้านคิโนะฯ ต่อจากนั้นก็ไปซื้อหูฟังที่ digital gateway แล้วก็นั่งรถไฟฟ้ากลับไปที่โลตัสอ่อนนุช ก่อนจะจ่ายค่าจอดรถ ๒๕๐ บาท แล้วก็กลับบ้าน

ข้อเสียของการไปดูสด คือ กลับมาถึงบ้านแล้วอยากจะเล่าให้คนอื่นฟังแต่เล่าไม่ได้ ถ้าฟังจากเราแล้วเดี๋ยวตอนดูแผ่นมันจะไม่สนุก TwT

เพิ่มเติม…หลังจากดูเวอร์ชั่น DVD แล้ว ต้องขอบอกว่าดูสดสนุกกว่า! และอีกอย่างหนึ่งอันนี้อาจจะรู้สึกไปเองแต่..รอบที่ผมไปดูสนุกกว่าใน DVD แฮะ รู้สึกว่ารายละเอียดต่างๆ ของแต่ละเรื่องมันเยอะกว่า และมีเรื่องที่เล่าในรอบที่ผมดูแต่ไม่มีใน DVD ซึ่งมันก็ฮานะไม่รู้ว่าจงใจหรือว่าลืมเล่า แต่ก็ไม่รู้ว่าเวอร์ชั่น DVD มีการตัดออกไปเยอะรึเปล่า ซึ่งต้องถามคนที่ได้ไปดูรอบสุดท้ายล่ะครับว่าโดนตัดเยอะรึเปล่า