aHuii.com

บล็อกของอาฮุย :)

๐๖๑ | ไม่เข็ดครับ..ไม่เข็ด!

July 31st, 2011

เมื่อวานนี้ตั้งใจจะไปกินร้าน “เป็ปเปอร์สเต็ก” ที่ถูกชี้เป้าอยู่ในห้องก้นครัว ณ พันทิปครับ ขับเลยร้านไปรอบนึง และปรากฏว่าไปถึงแล้วของหมด น้องเจ้าของร้านกำลังเก็บร้าน + ขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ บ๊ะแหล่ว..แต่ไม่เป็นไรเหลือเวลาอีก 2 เดือนก่อนที่น้องเค้าจะย้ายไปพิษณุโลก ต้องหาเวลาไปลิ้มลองให้ได้! (เจ้าของร้านเคยทำงานใน JW Mariotte และ Sirocco ก่อนออกมาเปิดร้านเองครับ และราคาถูกมากด้วย!)

ด้วยอารมณ์หิวครับ ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้าและตอนนั้นเป็นเวลาเกือบ 6 โมงเย็นแล้วด้วย เลยตัดสินใจไปฝากท้องที่ร้านอาหารบัวศรีนครินทร์แทนครับ ซึ่งตอนนี้ย้ายเข้าไปอยู่ด้านในลึกเข้าไปทางที่จอดรถเดิมอีกหน่อยครับ

นั่งคิดเมนูกันตั้งแต่อยู่บนรถเลย กะว่าไปถึงแล้วจัดหนักเลยทีเดียว ระยะทางห่างกันไม่ค่อยไกลแต่รถโคตรติดเลยกว่าจะถึงตั้ง 6 โมงครึ่งแน่ะ พอเข้าไปถึงร้านก็เอาเมนูมาเปิดเป็นพิธี (มันอยู่ในหัวแล้วล่ะว่าจะกินอะไร) สั่งๆๆ ไป พร้อมได้ยินเสียงเตือนแว่วๆ ว่าจะกินหมดเหรอ แต่ตอนนั้นมันไม่ได้ยินอะไรแล้วล่ะ หิวโคตรรรรรรร

๐๕๗ | ส่งท้ายปลายปี ถ่ายรูปวันคริสต์มาสที่ CTW

December 31st, 2010

เล่าเรื่องเบาๆ ส่งท้ายปลายปีแล้วกันนะครับ ปีนี้วันคริสต์มาสได้ไปถ่ายรูปที่เซนทรัลเวิร์ลซึ่งคิดว่าจะไม่ได้ไปอีกแล้ว เพราะคนเยอะมากกกกและรู้สึกเหนื่อยสุดๆ

เดินทางจากรถไฟฟ้าไปถึงสถานีชิดลมตอนเวลาทุ่มตรงพอดี แล้วก็เดินจากสถานีไปเซนทรัลเวิร์ล คนก็เยอะตั้งแต่ที่ลงมาแล้วแหละห้างแถวๆ นั้นก็มีประดับไฟกันซึ่งผมคิดว่ามันน่าถ่ายกว่าที่ตรงเซนทรัลเวิร์ลอีกนะ แต่ก็ไม่ได้ถ่ายมาเพราะตอนแรกคิดว่าตรงเซนทรัลเวิร์ลจะมีเยอะกว่า สวยกว่า

ตรงนี้แหละครับที่น่าถ่ายกว่า

ไปถึงก็เริ่มถ่ายรูปท่ามกลางฝูงชนคนมหาศาลนั่นแหละครับ อารมณ์ประมาณงานรับปริญญาเลยนะ ใครใคร่ถ่ายตรงไหนก็รอคิวแล้วก็ถ่ายๆ ไป หลายๆ คนมากันเป็นกลุ่มกับเพื่อนฝูงก็กรี๊ดกร๊าดเฮฮากันไป ส่วนกลุ่มผมไปกัน ๓ คนกล้อง ๒ ตัว ก็มีน้องผม แฟน และตัวผมเอง ก็ผลัดกันถ่ายไปถ่ายมานี่แหละ

๐๔๒ | เพลินวาน วันวานพาเพลิน (เหรอ?)

May 4th, 2010

นานๆ จะได้ไปเที่ยวกันแบบเต็มๆ วันสักที (แต่ถ้าดูจากเมื่อต้นปีมานี้ก็เฉลี่ยเดือนละครั้ง ก็ถือว่าไม่นานเลยนะ) วันแรงงานที่ผ่านมาเลยไปเที่ยวกันที่ “เพลินวาน” แล้วขากลับตอนเย็นๆ อาจจะแวะ “อัมพวา” อีกซักที่เพราะเป็นทางผ่านตอนขากลับด้วย แต่ดันซวยตรงที่ไม่รู้ว่าเค้ามีจัดงาน Honda Fest. ที่หัวหินด้วย! มารู้เอาทีหลังนี่แหละ ไม่งั้นคงเปลี่ยนไปที่อื่นแทนแล้วล่ะ เพราะรถมันติดสุดยอดดดดดด

ตื่นตอนประมาณ ๗ โมงนิดๆ อาบน้ำแต่งตัวแล้วก็ออกไปรับกุ๊ก ถึงบ้านกุ๊กประมาณ ๘ โมงครึ่ง นั่งกินข้าวที่บ้านกุ๊กเสร็จพร้อมออกจากบ้านก็ประมาณ ๙ โมงครึ่ง

ขับรถไปทางเส้นกาญจนาภิเษกพอถึงที่จะลงเจอติดรถยาวเป็นขบวนเลย ไอ้เราไม่รู้นึกว่ายังไม่ถึงที่ลงเลยไปอีกนิด..อ้าว ต้องลงตรงที่เค้าต่อคิวกันยาวๆ ตรงนี้นี่หว่า เลยขับไปเสียบแซงคิวด้านหน้าเลยเพราะเลยไป เดี๋ยวไปต่อไม่ถูก ขออภัยมา ณ ที่นี่ด้วยนะคร้าบ.. m(_ _)m

แต่วิบากกรรมยังไม่หมดเพียงเท่านั้น หลังจากลงมาแล้วยังเจอรถติดไปอีกตลอดทาง! ใช่ครับ..ตลอดทางร่วมๆ ๒๐๐ กิโลฯ อารมณ์ประมาณรถติดๆ ที่เส้นศรีนครินทร์ กระดึ้บๆ ไปตลอดทาง จากที่คาดว่าน่าจะถึงก่อนเที่ยง สุดท้ายแล้วไปถึงตอนบ่ายสองโมงกว่าๆ ใช้เวลาไปทั้งหมด ๔ ชั่วโมงครึ่ง..เหยียบเบรคสลับคันเร่งเมื่อยขากันเลยทีเดียว

๐๔๑ | แดดเปี่ยว เดี่ยวแปด

April 28th, 2010

หลังจากที่ เดี่ยวไมโครโฟน ของพี่โน้ส อุดม แต้พานิช อุบัติขึ้นเป็นครั้งแรกตั้งแต่เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๓๘ ล่วงมาถึงปีนี้ก็นับเป็นเวลา ๑๕ ปีแล้ว และครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่จะได้ไปดูแบบสดๆ กับเค้าสักที หลังจากที่ติดตามแบบแห้งมาตลอด (VCD, DVD)

แรกเริ่มเดิมทีก็มีเกริ่นๆ กับคุณอาร์ท(ตัวแม่)ไว้เมื่อปลายปีที่แล้วว่าจะไปดูกันมั้ย แต่ก็ไม่เห็นตอบรับอะไรซักเท่าไหร่ ไอ้เราก็เลยนึกว่าขี้เกียจไปหรือว่ากลัวกลับดึกมากอะไรงี้ เลยไม่ได้ตามข่าวการจองบัตรเท่าไหร่ แล้วอยู่ๆ เมื่อต้นปีก็บอกว่าอยากไปดู เราก็อ่ะๆ เดี๋ยวไปจอง ก็โดนขู่สวนมาว่าถ้าไม่ได้ดูจะงอนอย่างโง้นอย่างงี้ ในใจนึกว่าบัตรคงยังไม่หมดหรอกมั้ง ไว้เดี๋ยวค่อยไปจองก็ได้ ที่ไหนได้มันหมดไปแล้ว! แถมไม่รู้ตัวอีกต่างหากแน่ะ!

เหมือนเป็นความโชคดีในความบื้อ (เพราะถ้าคุณอาร์ทรู้ว่าบัตรหมดไปแล้วคงโดนวีนแหงแซะ) คืนวันศุกร์คืนหนึ่งขณะกำลังอ่านเว็บบอร์ด ณ เว็บแห่งหนึ่งอยู่ พลันเหลือไปเห็นกระทู้ “สุดอั้น! เพิ่มรอบเดี่ยว8 สองรอบสุดท้าย เปิดจองบัตรเสาร์นี้” เข้าไปอ่านเนื้อหาดู ถึงได้รู้ว่าบัตรมันหมดไปแล้ว! แล้วโชคดีที่พรุ่งนี้เปิดให้จองรอบใหม่พอดี! สวรรค์ช่างเมตตาอะไรช่างนี้ ;w;

หลังจากนั้นก็เข้าเว็บ ThaiTicketMajor.com เพื่อหาข้อมูลการจองบัตรว่าต้องใช้อะไรบ้าง จองผ่านเน็ตก็ได้หรือจะไปจองที่เคาน์เตอร์ก็ได้ สามารถจองได้ตั้งแต่ ๑๐ โมงเช้าเป็นต้นไป ในใจก็หวั่นๆ อยู่เหมือนกันว่ามันจะเต็มตั้งแต่ที่เปิดจอง เพราะตามแผนจะได้ไปจองตอน ๕ โมงเย็น

บัตรที่จองกับ TTM

fwd วื้ดๆ ข้ามมาที่เวลาประมาณ ๕ โมงครึ่ง เย็นวันเสาร์ ยืนต่อแถวอยู่ที่เคาน์เตอร์ของ ThaiTicketMajor ซึ่งปรกติมันก็ไม่มีคนนะ แล้ววันนี้ก็ไม่ใช่ว่าแถวมันจะยาวหรืออะไรนะ แค่มีอิเจ๊กำลังมาติดต่ออยู่ก่อนหน้าแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ

เจ๊นี่มาติดต่อเหมือนจะมาโวยพนักงานเรื่องบัตร แล้วจะทำเรื่อง refund หรือยังไงนี่แหละ ถึงกับต้องตามผู้จัดการมาคุยเลยทีเดียว ไอ้เราก็ยืนรอดูเจ๊แกโบ๊งเบ๊งนานจนชักจะเริ่มรำคาญขึ้นมาเหมือนกัน (ทำไมไม่ให้กูซื้อก่อน แล้วค่อยไปฟัดกันต่อฟะ)

ระหว่างรอก็ภาวนาขอให้ยังมีที่นั่งดีๆ เหลือทีเถ้อ…หรือถ้าไม่มีแล้วก็ยังมีบัตรเหลือก็ได้ = =;; อิเจ๊กับพนักงานและผู้จัดการเถียงกันอยู่ประมาณ ๑๐ – ๑๕ นาทีได้กว่าจะจบแบบอิเจ๊เป็นฝ่ายพ่ายแพ้เดินออกไป เราจะได้จองตั๋วซักที!

“จองบัตรเดี่ยวแปดครับ” “วันไหนคะ?” “เอ่อ..รอบที่เปิดเพิ่มน่ะครับ” (จำวันไม่ได้ TwT) พนักงานก็คลิกๆ เลือกวันที่ ๖ ก.พ.มามีทั้งรอบบ่ายและเย็น ก็เลือกรอบบ่ายเพราะไม่อยากกลับดึก ไม่รู้เลิกกี่โมง รอโหลดอยู่ซักพักแถวที่นั่งที่สามารถจองได้ก็ปรากฏ ผ่าง!!

๐๔๐ | เที่ยวพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง & สวนสามพราน

January 15th, 2010

สถานที่เที่ยวแรกของปีนี้เป็น พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้ง ที่จ.นครปฐม ที่จริงมีแพลนว่าจะไปช่วงก่อนปีใหม่ แต่โดนทักมาเรื่องการเดินทางว่าเป็นช่วงคนกลับบ้านเยอะ โอกาสเกิดอุบัติเหตุสูงก็เลยเลือกไปหลังปีใหม่แล้วกัน

ไปกันวันที่ ๑๒ ม.ค. เวลาประมาณ ๘.๓๐ น. ก็ตั้ง navigator แล้วก็ขับไปเรื่อยๆ ไม่มีปัญหาอะไร แต่ตอนใกล้ๆ จะถึงดันพาไปอ้้อมวนด้านหลังแบบเปลี่ยวๆ ไงก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่มันก็ติดถนนใหญ่ดันพาเข้าไปวนด้านหลังซะงั้น ไปถึงพิพิธภัณฑ์เกือบ ๑๐.๐๐ น.

หลังจากจอดรถเสร็จก็หาอะไรกินก่อน เพราะไม่ได้กินอะไรกันมาเลยตั้งแต่เช้า เลยแวะร้านที่ขายข้าวอยู่ด้านหน้าเป็นร้านข้าวหมูแดง+ก๋วยเตี๋ยว+ข้าวราดแกง ก็สั่งข้าวหมูแดงหมูกรอบมากินกัน ปริมาณก็ไม่เยอะเท่าไหร่ ไม่ค่อยอิ่มหรอกแต่ก็ไม่เบิ้ล

หลังจากอิ่มท้องก็เดินเข้าไปด้านใน ซื้อบัตรผ่านประตูเสร็จก็หยิบแผ่นพับติดมือมาด้วย เป็นตอนเช้าของวันธรรมาดาเลยไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ เดินเข้าไปในส่วนที่จัดแสดงหุ่นก็พบว่ามีกลุ่มก่อนหน้าเราแค่กลุ่มเดียว มากกันประมาณ ๓-๔ คนเป็นครอบครัว เข้าไปเกือบจะพร้อมๆ กันก็เลยค่อยๆ ละเลียดเดินดูช้าๆ ถ่ายรูปเอื่อยๆ ปล่อยให้พวกนั้นนำไปกันก่อน