เป็นครั้งแรกที่ได้เอาเท้าน้อยๆ ไปเหยียบสนามบินที่มีหอบังคับการบินสูงที่สุดในเอเชีย(ในโลกด้วยรึเปล่า??) 😀

ในชีวิตก่อนหน้านี้เคยไปเหยียบสนามบินที่ดอนเมืองแค่สองครั้ง ขาไป และ ขากลับ จากซัมเมอร์แคมป์ที่อังกฤษ.. และครั้งนี้จะได้ไปเหยียบสุวรรณภูมิเป็นครั้งแรก อยากไปถ่ายรูปตั้งนานละ ทั้งๆ ที่มันอยู่ใกล้บ้านแค่นี้เอง

ออกจากบ้านประมาณทุ่มกว่าๆ เพราะได้ยินว่าจะไปถึงประมาณสองทุ่ม โทรหาไอ้เล็ก..”เอ้อ..กูไปไม่ได้แล้วว่ะ” โทรหาไอ้เอ..”เอ้อ อยู่ที่เซ็นทรัล เดี๋ยวตามไป” ก็โอเค เดี๋ยวคงถึงไล่ๆ กัน เลี้ยวเข้าไปทางสนามบินแบบเหวอๆ เพราะไม่รู้ทาง ไม่เคยเข้า ไม่เคยมา แถมยังมาตอนกลางคืนอีก..เสียวเลี้ยวผิดแล้วต้องอ้อมไกล

พอใกล้ถึงเลยโทรถามไอ้ริท เวลาขณะนั้นประมาณสองทุ่ม “เฮ้ย..อยู่ไหนวะ” เสียงมันพูดแบบกลั้วหัวเราะกลับมาว่า..”อยู่บ้าน” “เออน่า..๒๐ นาทีกูก็ถึงแล้ว” อ้าว..เชี่ย กูจะถึงอยู่แล้ว แล้วรถต้องไปจอดที่ไหน? แล้วจะไปรอตรงไหน? งานเข้าแล้วกรู.. โทรหาไอ้เออีกทีวุ้ย “อยู่แถวสวนหลวงฯ เดี๋ยวรีบไป” เอ้า…ตอนแรกมึงยังอยู่เซ็นทรัลฯ อยู่เลย ไปทำอะไรสวนหลวงฯ ครับพี่!?

วันนี้มีนัดเลี้ยงส่งไอ้ริทก่อนไปออสเตรเลียวันพรุ่งนี้ นัดกินกันที่ชบาแถวๆ ซีคอน จากที่คุยกันเข้าใจว่านัดกันตอน ๖ โมงเย็น ก็ออกจากบ้านมาตอน ๕ โมง แต่เนื่องจากไม่ได้ออกจากบ้านเวลานี้นานมาก..ทำให้ลืมไปว่า รถแม่งติดโคตรรรรรรรรรร

แหง่กอยู่แถวบ้าน ตรงสี่แยกไฟแดงร่วมชั่วโมง ขึ้นแท็กซี่ไปเพราะจะเอาของไปไว้อีกบ้านนึงก่อน อยู่หน้าบ้านมิเตอร์วิ่งไปเกือบร้อยแล้ว..

พอพ้นไฟแดงมาได้ ก็มาติดตรงที่ทำถนนแถวๆ ทางแยกไปสุวรรณภูมิอีก..โอ้ว กว่าจะถึงซีคอนล่อไปทุ่มนึง..ทั้งที่ถ้าเป็นปรกติจะไม่เกิน ๔๕ นาที..ขอขอบคุณการจราจรประเทศไทย เบ็ดเสร็จเสียค่าแท็กซี่ ๒๕๐ บาท (จากปรกติ ๑๘๐ ก็เกินพอแล้ว)

นัดไอ้เอ กับไอ้เล็กไว้ที่ซีคอน แต่ก็ต้องไปซื้อแบตฯ มือถือก่อน กว่าจะถึงร้านหมูกะทะก็ประมาณทุ่มครึ่ง